CafeTelve's blog on imeem

Atatürk'ten Son Mektup

CafeTelve — Sun, 09 Nov 2008 22:17:58 -0000

Siz beni hâlâ anlayamadınız,
Ve anlayamayacaksınız çağlarca da,
Hep tutturmuş "yıl 1919, Mayısın 19'u" diyorsunuz,
Ve eskimiş sözlerle beni övüyor, övünüyorsunuz.

Mustafa Kemal'i anlamak bu değil,
Mustafa Kemal ülküsü sadece söz değil.

Bırakın o altın yaprağı artık,
Bırakın rahat etsin anılarda şehitler,
Siz bana neler yaptınız ondan haber verin,
Hakkından gelebildiniz mi yokluğun, sefaletin.

Mustafa Kemal'i anlamak yerinde saymak değil,
Mustafa Kemal ülküsü sadece söz değil.

Bana muştular getirin bir daha,
Uygar uluslara eşit yeni buluşlardan;
Kuru söz değil iş istiyorum sizden anladınız mı,
Uzaya Türk adını Atatürk kapsülüyle yazdınız mı.

Mustafa Kemal'i anlamak avunmak değil,
Mustafa Kemal ülküsü sadece söz değil.

Hâlâ o acıklı ağıtlar dudaklarınızda,
Hâlâ oturmuş 10 Kasımlarda bana ağlıyorsunuz,
Uyanın artık diyorum, uyanın, uyanın,
Uluslar, fethine çıkıyor uzak dünyaların.

Mustafa Kemal'i anlamak göz boyamak değil,
Mustafa Kemal ülküsü sadece söz değil.

Beni seviyorsanız eğer ve anlıyorsanız,
Laboratuvarlarda sabahlayın, kahvelerde değil,
Bilim ağartsın saçlarınızı, kitaplar,
Ancak böyle aydınlanır o sonsuz karanlıklar.

Mustafa Kemal'i anlamak ağlamak değil,
Mustafa Kemal ülküsü sadece söz değil.

Demokrasiyi getirmiştim size, özgürlüğü
Görüyorum ki hâlâ aynı yerdesiniz hiç ilerlememiş;
Birbirinize düşmüşsünüz halka eğilmek dururken,
Hani köylerde ışık, hani bolluk, hani kaygısız gülen.

Mustafa Kemal'i anlamak işitmek değil,
Mustafa Kemal ülküsü sadece söz değil.

Arayı kapatmanızı istiyorum uygar uluslarla,
Bilime, sanata varılmaz rezil dalkavuklarla,
Bu vatan, bu canım vatan sizden çalışmak ister,
Paydos öğünmeye, paydos avunmaya, yeter, yeter.

Mustafa Kemal'i anlamak aldatmak değil,
Mustafa Kemal ülküsü sadece söz değil.

Halim Yağcıoğlu

Onuncu Yil Nutku - Mustafa Kemalin Sesinden

Oniki - Atakoglu

Dalları Bastı Kiraz...

CafeTelve — Sun, 31 Aug 2008 21:52:36 -0000

...Çapa'da geçti bu yaz.

İyi mi?

*** * ***

Çapa...

"Yakın Yerler, Alternatif Yöreler" yazısı yazmaya kalkacak olsaydım bile, aklımın hiç bir köşesinden asla geçmeyecek bi yerdi. Ama ve de fekat, kazın ayağı öyle diilmiş. Nasılmış?

Ne bileyim?

Zaten kaz ayağının bir ilgisi olduğunu sanmıyorum yaz tatilimin katiliyle.

Neyin ilgisi olduğu hakkında da herhangi bir önyargım yok. Bazı rivayetlere göre alkol ve sigara baş rolde oynamış, kimilerine göreyse kontrolsüz yüksek tansiyon. Bazı kaynaklar suçu defolu genlerimin üzerine atarlarken, bunun kaderimin oyunu olduğunu iddia edenler bilem çıktı.

Ben anlamam!

Bildiğim, 21 Temmuz günü, sabahın köründe saat 13.00 sularında ensemden yayılan ve beni uykumdan uyandırarak yere yapıştıran tarif edemeyeceğim şiddette bir baş ağrısı eşliğinde yüzümün sağ yarısındaki uyuşma ve sağ kulağımın işitmez oluşudur.

2 saat kadar dayanmaya çalıştıktan sonra kızımın beni götürdüğü yerin turizm acentesi olduğunu düşünürken, oradaki beyaz önlüklü elemanın tomografi, serum, diazem, beyin kanaması, sevk - mevk gibi sayıklamalarından sonra ambulansla Kocaeli Tıp Fakültesi Hastanesine götürüldüm.

Acil serviste kendi kendicazıma "yaw, bizimkiler yakın yöre olaraktan başka tatil yeri bulamamışlar mı?" diye söylenirken, önce beyin fotoğrafımı elinde sallaya sallaya içeri giren bi arkadaşın, bi başka arkadaşa "Cıks, açık operasyon mümkün diil, zaten hoca da tatilde.." demesine kulak misafiri olduğum yetmiyormuş gibi, arkasından da nöroşirurji servisindeki bir odaya misafir olmiim mi?

Evet, odanın manzarası fena değildi ama yemek servislerinin kol damarlarımdan yapılması hiç alışık olmadığım bir uygulamaydı doğrusu!

Tam sisteme alışmaya başlamıştım ki yine ambulansla yeni bir tesise gideceğim söylenmesin mi?

La havle... çekip duruyorduysam, bunun bir sebebi de personelin benden "SAK"lı diye bahsedip durmalarıydı. Keşki Google ükelasına "SAK" diye yazıp "Bu ne hacı?" diye sormasaydım!

Yeditepe Üniversitesi Hastanesi'nde beni karşılayan ve profesör olduğunu sonradan öğrendiğim güler yüzlü zat-ı muhterem, "damarlarım içinde yirmi bin fersah" isimli anjiyotik bir tur tertiplediklerini, tatil programının bir parçası olan bu etkinliğe katılımın zorunlu olduğunu söyledi. Etkinlik başlayana kadar ben de sırıtıp durdum nedense! Sinirlerim mi bozulmuştu ne? Etkinliğin son dönemecinde sıkılıp gülmekten vazcaydım. Hatta bu işe beni metazori ikna eden elemana karşı dayanılmaz bir gıcık beslemeye başladım lakin adamı bir daha görmek nasip olmadı.

Onun yerine kasığıma konan 3-5 kg.lık bir kum torbasıyla sarmaş dolaş vaziyette yine bir ambulansa konmak nasip olmasın mı?

Nasıl bir turizm şirketidir bu Allahım? Ne biçim bir tatil programıdır anlamadım!

Ulaştığım yöre Çapa Tıp Fakültesi Resort'muş galiba! Yeşil yeşil önlüklü görevliler "Seni ameliyat edicez!" dediklerinde "Eeee.. bu animatörler de işin eepten cılkını çıkardılar.." dedim ama ne de olsa ekmek parası için çalıştıklarını düşünerek "hadi kımayayım, gösterilerini bozmayayım bari.." yaklaşımıyla 9. kata çıkmaya razı oldum. Kapısında "Ameliyathane" yazılı sahneye girdiğimi hatırlıyorum da sonrasını ı-ıh!

Kimilerine elini verdin mi kolunu kaptırıyorsun! Animasyon uğruna kafatasımızı açtırıp içeride bi yere bi klips taktırdık ama alıştılar ya, bir hafta sonra "Hadi bir daha.." demesinler mi?

"Bak, bu son osun ama.." der demez kendimi yine 9. kattaki sovuk odada buldum.

Neyse efendim, sanırsam yine güleryüzlü bir öğretim görevlisinden torpilli yeni bir şanslı (!) gelmiş ve benden de bıkmış olmalılar ki geçen Çarşamba günü belimden şırınga ile BOS alma-verme gösterimizi son kez yaptık ve Perşembe günü şutlandım.

Alnımda 24 dikiş ve kaportamdaki göçük ile...

tipim hepten kaymış vaziyette..

yani şahdım, oldum şahbaz..

dalları basmıştı kiraz ve Çapa'da geçmişti bu yaz..

Kafamdaki balon patlamadan bir kaç saat önce son bi yükleme yapmışım buraya, 21 Temmuz'da.. Hatırı kalmasın, onu koyuvereyim şuraya..

Uff! Zaman amma çabuk geçmiş? Bana hiç de öyle gelmemişti. Baksanıza Ramazan bile gelmiş.

Tüm inananlara hayırlı, huzurlu nice Ramazan'lar diliyorum.

Sağlık, mutluluk, huzur sizin ve sevdiklerinizin dostu olsun.

Hava Durumu!

CafeTelve — Sun, 20 Jul 2008 03:13:58 -0000

Beni içinde bulunduğum coğrafyanın hava durumu ilgilendirir.

Yarın yine bugün yaşadığım kentte olacaksam, Miami’de hava nasılmış, bana ne?

Ama ve fakat, Amerikan ordusunun iç haberleşme ihtiyacı için icad ettiği ve artık amacı ilk hedefinden taşıp bu satırları okuyan herkesin içerisinde yer aldığı “sanal – siber” bir ortamda olduğuma göre, buranın “hava durumu” ile yakından ilgilenmem garipsenmemelidir.

Türk, Fransız, İspanyol, Japon, Kore’li, Afrika’lı, Amerika’lı… olup olmamam önemsizdir bu noktada.

“Ortak” bir ortamdır burası.

Komünizmin iflas ettiği, sosyalizmin kapanın elinde kaldığı ve dinin – imanın para – rant olduğu bu dünyada, “genele açık” hemen hemen tüm platformların “maksimum gelire” endeksli olduğu gerçeğini yadsımak mümkün mü?

“imeem”in de amacı bellidir:

Dünyanın her bir köşesinden, müzik ile ilgili insanları “çekmek”, müzik piyasasını küresel bir pazara çevirmek ve bu pazarın mümkün olduğunca büyük bir bölümünü ele geçirmek.

Katılımcı – kullanıcı sayısı ne kadar artarsa, bizlerin sayfaları o kadar değerli birer reklam mecrası oluyor, hepimizin alanları bir yandan birer reklam duvarı ve hepimiz diğer yandan birer potansiyel reklam hedefi oluyoruz.

O halde,

70 milyonluk bir ülkeden, gözardı edilemeyecek muhteşemlikteki bir pazardan katılan bizler, burada misafir değil, ana oyuncuların en önemlilerindeniz.

Son hedef bellidir ama oyunu tersine çevirebilir, bu mecrayı ülkemiz çıkarlarına uygun olarak da kullanabiliriz.

Yapılması gereken, kişisel popülarite kaygılarından uzak durmak, “gaza” gelip birbirimizi incitmeden, tam aksine “birbirimize destek olmak”tır.

Tüm dünyaya açık bu platformu lehimize çevirme çabaları yerine, bireysel kavgalara, kaprislere kapılmak ve de hele içinde yetiştiğimiz toplumun diğer bireylerinden kendimizi daha batılı, daha modern, daha üstün göstermeye çalışarak kendi insanlarımızı - anlamını tam da bilmeden - “arabesk olmakla” yaftalandırmak, acımasızca eleştirmek…

Bana “ters” geliyor.

Biz, ne isek oyuz. Eğer kendi toplumumuzdan yana bir şikayetimiz varsa, önce kendimize sormalıyız:

“Peki, ben komşumu, arkadaşımı yanlışından vazgeçirmek, daha ileriye götürebilmek için ne yaptım?”

Yanıtımız “ama ben hep söyledimdi, yazdım, eleştirdimdi..”den öteye gitmiyorsa ve ortamın hava durumunu beğenmiyorsak,

..varsa bildiğimiz daha iyi bir yer..

.. neysse, susayım!

*** * ***

Zaten ben…

NTV’nin “hava durumu” programları sorumlusu olan Yüksek Meteoroloji Mühendisi Gökhan Babur’un eski bir müzisyen olduğunu, 1975 yılında Eurovision Şarkı Yanrışması’nda sözleri Çiğdem Talu, bestesi Selmi Andak’a ait “Bir Gün Karşılaşırsak” isimli parçayla yarı finale kaldığını yazacak, anılarımı tazeleyecektim!

Hatta, o parçayı yükledim ama yine otuz saniye engeline takıldı. Bir başka şarkısı (hem daha da güzel mi, ne? üstelik benim "yerel hava durumuma" daha da uyanı..) imeem'de varmış. İşte burada:

Bu vesile ile, bir zamanların unutulmaz isimlerinden, eğer ertesi günkü tahmininde yağış öngörüyorsa, ekrana elinde şemsiyesiyle çıkan Ali Esin’i rahmetle anıyor ve yazımı aklımda - anılarımda yer alan bir başka hava durumu sunucusu Hülya Uğur'un klişeleşmiş sözleriyle bitiriyorum:

“Havalar nasıl olursa olsun, sizin havanız iyi olsun...”

Hadi bakalım!

Tende Ter Damlaları

CafeTelve — Thu, 17 Jul 2008 01:05:48 -0000

Dudaklar susuz,
bembeyaz, tuz.
Tende ter damlaları
ve bir öykü ki, buz..

Sevmeyeceksiniz.

Gözlerinizin önünde
özlemini duyduğunuz deniz,
iskelede martılar, kar-beyaz;

sahildesiniz.

Belki düş, belki gerçek
bir siz, bir sevdiğiniz;
zaman donup bekleyecek

o an, yalnız ikiniz.

Nasıl da laciverttir deniz,
sanki Ege, sanki Akdeniz
öyle sıcak, öyle davetkâr;

bilirsiniz.

Dalga dalga saçlar
omuzlara dökülen,
yosundan almış yeşilini gözler
bakar, en derinlerden.

Kapılıp koyvermeyiniz.

Akar avuçlarınızdan
ıslak kum zerrecikleri
kayıverir ayaklarınızın altından deniz,
kabarır dalgalar aniden;

farkedemezsiniz.

Bir kaşık suda değil belki
bir yudum mutlulukta,
benim gibi…

boğulur,

gidersiniz.

M.Müfit Uzman / CafeTelve
22122006

Hımmm! Bu şiirimsime acaba şunu mu ekleseydim müzik olarak?

Yoksa bunu mu? Kararsızlık çok kötü fena! Hepsini koyayım bari :(

Üç Kişilik Dans

CafeTelve — Tue, 15 Jul 2008 01:33:15 -0000

Anımsıyorum; papağan ve köpeği öykü dışında tutabilirsem eğer, üç kişiydiler.

Çocuk, yaşantısını kanıksamış, her gün şartlandığı olayları tekrarlayarak büyümeye çalışıyordu.

Adam, biraz sıkıntılı, epeyce sinirli ve genellikle sessizdi. Kendini evine ve çocuğuna adamıştı ama onlara istediği gibi bir yaşam sunamamanın acısını çekiyordu.

Kadının iç yüzünü anlamak zordu; çalışıyor, yoruluyor ve şikayet etmiyordu. Sıkıntılarını belli etmediği gibi, sevgisini de göstermiyordu.

Üçünün bir araya gelebildiği akşam saatleri sessiz, suskun bir-iki saat birlikte paylaşıldıktan sonra kadın televizyona, çocuk derslerine, adam da müzik ve içkiye dalıp gidiyorlardı.

...

Kış günleri yerini ilkbahara çoktan bırakmış, ilkbaharın ılık geceleri yerini yaz sıcağına bırakmaya hazırlanıyordu.

...ve bir akşam çocuk sessizliği bozdu:

"Biliyorsunuz, ay sonunda okul bitiyor, mezuniyet balosuna biz de katılabilecek miyiz?"

Kadın ile adam gözgöze geldiler; bakışlarında biraz hayret, biraz korku, biraz merak vardı. Birbirlerinin ne düşündüğünü anlamaya çalışıyorlardı. Sonra, gözlerdeki gri bakışlar aydınlandı, yüzlerdeki gergin hatlar yumuşadı..

Suskunca anlaştılar. Demek ki pek de boşa geçmemişti yaşantıları, bir insan yetişiyordu.

Sonraki günler, yaşantılarına gelen bu değişimle renklendi, canlandı. Herkes kendince hazırlıklara girişti.

Çocuk, bir yandan seviniyor, diğer yandan yaşantılarına maddi bir zorluk daha eklendiğini düşünüp üzülüyordu.

Çaresizdi; sınıf arkadaşlarının çoğu, kent alışkanlıklarını yaşıyor, ünlü mağazalardan aldıkları giysileri birbirlerine anlatıyor, kızlar hangi kuaförde nasıl saç yaptıracaklarını, erkekler nasıl giyinip nasıl davranacaklarını konuşuyorlardı. Oysa bazı arkadaşları ise, olabildiğince bu konulardan ve hatta ortamdan kaçıyordu. Bir orta yol bulmalıydı; hem farklı olmalı, hem farkı ile diğer arkadaşlarını üzmemeli hem de ailesini zorlamamalıydı.

Nihayet, kendince farklı ama sade, zarif, ucuz bir giysi edindi. Bedenine göre biraz ayar gerekiyordu, onu da nasıl olsa anne hallederdi.. Kıyafetine uygun bir ayakkabıyı da, bayram harçlıklarından biriktirdikleri ile almıştı. Balo günü saçlarını yıkayıp taradı mı, bu iş tamamdı.

...

yarın, önemli bir gündü; yaşantısındaki ilk diplomayı alacak, anne ve babası da bu mutluluğu paylaşacak, sevinç ve gurur duyacaklardı. Erken yatmalı, yarına dinlenmiş başlamalıydı...ki, o an çalan telefonun sesi ile herkes dalgınlığından sıyrıldı.

Telefonu açan çocuk, bir an dinledikten sonra kıpkırmızı oldu, gözlerinden yaşlar fışkırdı ve kısık bir sesle:

"Biz gelemedik, size iyi eğlenceler dilerim." diyebildi, telefonu kapattı.

Kadın ve adam çocuğa bakıyorlardı.

"Balo yarın değil, bu akşammış... Yanlış anlamışım. Neden gelmedin diye soruyor arkadaşlar."

Adam, patladı!

Bütün heyecanlar, bütün beklentiler, bütün hazırlıklar boşa gitmişti. Çocuğu böyle bir hatayı nasıl yapardı? Bir yandan bağırıyor, bir yandan giyiniyordu. Kadın, yine olmazı olur yapmış, çocuğunu giydirmiş, elindeki iğne iplikle rötuşları yapıyordu.

Çocuk ... ağlıyordu.

Beş dakika sonra arabadaydılar ve gecenin karanlığında son hızla kente doğru yol alıyorlardı. Adam direksiyonda sürekli bağırıyor, öfke saçıyordu.

Kadın, koltuğa yapışmış, gözlerini kapamış, ya bir kaza olmasın diye dua, ya da kaderine beddua ediyordu.

Çocuk, arka koltukta sessiz sessiz ağlıyordu...

Ana yola dönmek için zorunlu olarak yavaşladıklarında teypten gelen sesi duydular.

Sezen söylüyordu:

"Küçüğüm, daha çok küçüğüm, bu yüzden bütün hatalarım..."

Arabanın arka koltuğundan cılız bir ses, şarkıya eşlik etmeye başladı...

Adam, sustu, dinledi, ayağını gazdan çekti.

"Övünmem bu yüzden, bu yüzden kendimi özel, önemli zannetmem...

Ne kadar az yol almışım, ne kadar az; yolun başındaymışım meğer,

Elimde yalandan, kocaman, rengârenk, geçici, oyuncak zaferler..."

Kadın, dudaklarını ısırdı, yüzünü cama çevirdi, ağladığını göstermedi her zamanki gibi..

"Küçüğüm, daha çok küçüğüm..."

Çocuk, dikiz aynasından adamı gördü, onun gözlerinden akan yaşları. Sonra, yağmursuz gecede arabanın sileceklerinin çalıştığını farketti.

...

Restauranta ulaştıklarında tüm öğretmenleri ve arkadaşları geceyi bitirmek üzereydiler. Sevgiyle kucakladılar onları, eğlence tekrar başladı. Çocuk, öğretmen ve arkadaşlarıyla bir mutluluk seli içine düşmüştü.

Sonra, herkes yavaş yavaş gitmeye, bahçe boşalmaya başladı. Restaurantın ışıkları kapatılıyor, yerini gökyüzündeki yıldızlara ve ayın denizdeki yansımalarına bırakıyordu...

Çocuk, elinde diploması, yanındaki son arkadaşından da ayrıldıktan sonra, kenarda kendisini izleyen kadınla adama yaklaştı;

"Teşekkür ederim sizlere." dedi..

Bir yumak oldular.

"Biz sana teşekkür ederiz." diyemediler...

Yaşantılarındaki boşluğu, ilişkilerindeki kopukluğu, parasızlığı, işsizliği, güçsüzlüğü O'nun varlığının giderdiğini söyleyemediler.

Sadece, sevginin gücünü hissettiler...

... şükrettiler.

Gökyüzündeki yıldızların ışığı altında,

dalgaların müziği ile,

boş kalan pistte,

üçü birbirlerine sımsıkı sarılarak dansettiler...

M.Müfit Uzman / CafeTelve

Bin Güneşin Kamburuna / Tevfik Akdağ

CafeTelve — Sun, 13 Jul 2008 00:13:37 -0000

Ege'desin amet
neden bu şikayet
toprak olmuş olmamış ne çıkar
hava senin yağmur senin yel senin
bin güneşin kamburuna
hes deee

deli misin amet
neden bu şikayet
senin zeytin ve soğanla
yetinmen gerek
hele tanrı da olursa yanında
bin güneşin kamburuna
hes deee

hiç haklı değilsin amet
yerlerin ve göklerin
değişmez ve ulu
yargısı bu
karışma sen bilmediğin işlere
bin güneşin kamburuna
hes deee

-ne dedin ne dedin-
yani baya yaşamak istiyorsun
adam gibi öyle mi
çok şakacısın ulen amet
deli amet veli amet ne münasebet
sen bin güneşin kamburuna
hes deee

"Bin Güneşin Kamburuna" / Tevfik Akdağ

Bir Uyumsuz Rastlaşma

CafeTelve — Thu, 10 Jul 2008 21:46:38 -0000

Quadro Nuevo and Antakya

CafeTelve — Thu, 03 Jul 2008 21:40:18 -0000

Quadro Nuevo and Antakya

"Quadro Nuevo" adını takınan bu dört arkadaş internet sitelerinde (www.quadronuevo.de), albümleriyle ilgili şöyle demişler:

"We recorded this music in Antakya, a fascinating city in the southeast of Turkey. In ancient times this place was called Antiochia and it was here that the Apostle Peter built his first church in a rock above the city.

Antakya has a long tradition of the peaceful coexistence of different religions and ethnic groups.

We wrote and recorded this music for a documentary entitled "Two Half Lives", directed by Servet Ahmet Golbol."

İşte albüm kapakları ve Quadro Nuevo'nun Antakya hatıralarından bazıları:

Kim ki bunlar?

Kendi internet sitelerinden öğrenelim öykülerini, hadi bakalım:

"Quadro Nuevo:

Mulo Francel (saxophones, clarinets)
Robert Wolf (Guitar, bouzouki)
Andreas Hinterseher (accordion, vibrandoneon, xylophone)
D. D. Lowka (double bass, percussion)"

(Araya gireyim bakiim..
Söz ettiğim "Antakya" albümünde iki kişinin daha emeği var, bizden: Murat Yüksek, bağlaması ve Selim Aslanyürek, fülütüyle katkı vermiş.)

" Tango, valse musette, arabesque, flamenco, lovingly dusted off film music and an Italy almost lost in time - since 1996 Quadro Nuevo has appeared in over 1500 concerts all over Europe.

The four musicians’ venues are as diverse as the roots of their music: The nostalgic-acoustic ensemble not only appear in concert halls and at festivals. The fervent virtuosi also travel around the Southern Mediterranean as street musicians enticing their audience to dance as a nightly tango band.

History:

Quadro Nuevo formed in 1996. Four young men met for the first time on some grey January day of that year on a car park near Salzburg.
They were - the guitarist Robert Wolf, who until that time had been touring with the flamenco star Paco de Lucia - saxophonist Mulo Francel, who appeared in jazz clubs and worked with large orchestras – D.D. Lowka , as a bassist he had formed the basis for various latino combos – and Andreas Hinterseher who cultivated the folk accordion tradition of the Parisian valse musette.

The four hardly knew each other previously and had been commissioned to produce film music for ORF [Austrian broadcasting and television station]. The film was never broadcast, but one thing was clear on that day:

A new quartet with an unmistakable sound had been born. From then on only one thing mattered – Quadro Nuevo, the love of nostalgic-acoustic music and travelling together evening for evening, from stage to stage. A dream became true, the ardour of joy is to be heard in every note.."

***

Bişi anladımsa n'oliim!

Tesellim şu ki, bundan sonra yazacaklarımı da Türkçe bilmeyenler anlayamayacak. Demek ki 1 - 1 eşitiz. Hatta ve fakat, muhteşem (!) yazılarımda anlattıklarımı anlamadıkları için çok şey kaybetmiş olacaklar.

Bana ne? Türkçe öğrenselerdi kardeşim. Di mi ama? :P

***

Neyssee!.. Antakya'da doğmuş ama ve fakat sonradan Almanya'ya gitmek zorunda ya da tercihinde bulunmuş, yüksek öğrenimi orada tamamlayıp sinema yönetmeni olmuş "Ahmet Golbol", yaşamında hep bir eksiklik duymuş sanırsam!

"Güney Rüzgarı" sitesindeki söyleşisinde bunu şöyle anlatmış:

" "Antakya hiç benim için uzak bir mesafe olarak gözükmüyordu. Bu nedenle yakınlığını hissederek, bu günlere kadar gelemedim. Sonra anladım ki, Antakya benden uzak. Antakya’nın benden bu kadar uzakta olduğunu geç fark ettim."

Zurna, burada da "zırt" diyor. Bazan "bugün, yarın" diye ertelediklerimizin, ihmal ettiklerimizin değerini anladığımızda iş işten geçmiş olabiliyor.

Amann.. Konuyu bireyselleştirmeyeyim.. Bu arkadaşımız, pek çok ülke gezmiş. Nereleri nereleri dolaşmış ama bir gün gelmiş, kan mı çekmiş ne, doğduğu yeri özlemiş.

Bir dökümanter film çalışmasına niyetlenmiş. Adını da "Two Half Lives" koymuş.. Müziğini "Quadro Nuevo"nun yapmasını arzulamış. Onlar da tamamen duygusal (!) nedenlerden olsa gerek, kalkmış Antakya'ya gelmişler, bizim buraların havalarını koklamış, etkilenmiş ve bu albümü yapmışlar.

Bence, hoş gelmişler, iyi ki gelmişler.. Çok iyi iş yapmışlar.

***

Servet Ahmet Golbol'a döneyim.. O, bu belgeselinde:

" " ...hoşgörü kenti Hatay ve dinlerin kardeşliğini konu alıyor.

Almanya'da yaşayan sinema yönetmeni Ahmet Golbol, 20 yıl aradan sonra geldiği doğum yeri Hatay'da, "hoşgörü kenti ve dinlerin kardeşliğini" konu alan belgesel film çekiyor. Ahmet Golbol, "İki yarı hayat, tam bir hayat değildir" belgesel filminin çekimlerini gerçekleştirdi.

Filmde, Antakya'nın hoşgörü kenti ve dinlerin kardeşliğini konu alan Golbol, filmin finalini, tarihi bir konakta farklı din ve mezheplere mensup din adamlarının bir arada yemek sohbetleriyle tamamladı.

Final sahnesinde, Hatay Müftü Yardımcılarından Naif Soydan, Alevi Din Adamı Nasreddin Eskiocak, Ortodoks Kilisesi Cemaati Vakıf Başkanı Josef Naseh, Musevi Cemaati Vakıf Başkanı Şaul Cenudioğlu ve Katolik Kilisesi Ruhani Lideri Domenico Bertogli yer aldı.

Ahmet Golbol, son dönemlerde kültürlere karşı gerginlik yaratan siyasetin uluslararası sahnelerde yer almasından yola çıkarak, Antakya'daki hoşgörü ve uzlaşma zeminini uluslararası boyutlara taşımak istediğini bildirdi.

Golbol, "bir insanın öldükten sonra başka bir bedende yeniden dirilmesi" anlamına gelen reenkarnasyona da Hatay'da yaygın olarak inanıldığını ve yaşandığını, bu nedenle belgeselinde buna da yer verdiğini ifade etti...

Kaynak:www.kameraarkasi.org"

***

Pekii...

Ben Hatay'lı değilim. Türkiye'liyim o ayrı da, Hatay ile yakından - uzaktan bir ilgim yoktu. Askerliğimi 20 yıl kadar önce İskenderun'da kısa dönem olarak yapmış olmaktan başka.

Ne var ki, yaşam tesadüflerle dolu. İyi ki de öyle.. 2008 Mayıs ayında özel, oldukça da güzel bir vesile ile Hatay'a gidip, orada üç gün geçirdim. Ama ne üç gün!.. Bir kısmı işte aşağıdaki fotolar ile belgeli:

Dinlerin, kültürlerin, hangi kökenden gelirse gelsin tüm insanların bir arada kardeşce yaşayabileceklerinin canlı, ayakta - hayatta bir örneği bu kent. İnsanları olağanüstü.. inanılmaz bir cennet..

İstedim ki Ankara da böyle olsun. İstedim ki Istanbul da böyle olsun.

İstedim ki Türkiye'm öyle olsun.

..ve hatta, tüm dünya, Antakya'dan örnek alsın.

Daha fazla geç olmadan, hepimizin tek bir gökkubbe altında yaşamaya hükümlü, aynı akvaryumda yaşayıp, göçüp gideceğimiz gerçeğini unutmadan.

Sevgiyle ve barış içinde.

Hadi bi kıyak geçiim de ingilişçe yaziim:

" "Peace and love.."

"Antakya" albümünden seçtiğim bazı parçalarla yapmaya çalıştığım "demomix"i de buraya koyayım ki, kıyağım tam olsun!

***

Kendi kolleksiyonumu genişletmekten başka bir işe yarıyor mu bu yaptıklarım..

..ne bileyim!

Bu sayfaya yolu düşenin - düşmeyenin, okuyanın - okumayanın, okuyup da beğenen ya da beğenmeyenin..

canı sağolsun.

Tatil Psichology'si..

CafeTelve — Tue, 01 Jul 2008 00:15:43 -0000

Anladık, "kırmızı" dönemdeyiz.

Herkes tatil yerlerine kaçıyor. (Bazıları tatil amacını da aşıp hepten yerleşiyor oralara, o da ayrı.)

Zaten tanıdığım pek fazla imeem'ci yok, onların da bir kısmı ya sekiz saat geride, ya bir o kadar ilerideki ülkelerde. Yakın yörelerdeki blok(!)lara bakıyorum;

"bi müddet burada yokum", "sezon geldi arazideyim",
"iki hafta tatildeyim", "İzmir'deyim", "Bodrum'dayım",
"Amerikanya'dayım", “Antalya’dayım”,
"tesisteyim, mutfaktakileri kafaladım, işe yarıyor tavsiye ederim."

Yeter!

Sanki biz hiç tatil yapmadık!

Fi müddet önce biz de gitmiştik. İşte Bodrum Kalesi'ni fethetmişiz. Baba-kız arkamıza Bodrum Koyunu almış resim çekinmişiz:

(Resimdekiler - alfabetik sıraynan -: a-Shakira'yı kafaya takmış olan ben..
b-Bonuscu Kadir abisinin önerisiyle topladığı bonuslarla laptop alma hayallerindeki Duygu, c-Koyun, d-Öbür koyunun burnu)

Ne olmuş yani, he ne olmuş??

Çalışıyoruz şurada, kafalarımız karışıyor işte!

Sizin de tatiliniz bitecek, döneceksiniz. Dar bir bütçeyle gidip kredi kartına taksit neyim yaptırttıysanız aylarca ödeyeceksiniz.

N’aber?

Oh be!....

***

Cıks!

İçim elvermedi, çıkabilmiş herkeslere sağlık, mutluluk, huzur dolu tatiller dilerim.

Aslında kararımı değiştirtip yazımın rotasını çarkettiren, bizim buranın pazarından tezgâh toplayan kamyonun kasasına yazılmış şu veciz sözü farketmem oldu:

"Nazar etme nnn'olurrr,
çalış senin de olur.
Pışık! "

'Pışık'ı sonradan gördüm ama iş işten geçti,
bi kere vicdanım cızlamış bulundu!

something special

CafeTelve — Sun, 29 Jun 2008 22:35:36 -0000

..sometimes top quality photos;

..sometimes a song;

***

"ces't la vie"..

***

Did you find something you like in CafeTelve?

I don't know.. Anyway..

see you later..

...maybe!

***

Son bir kaç gündür, nedenini çözemediğim bazı gariplikler yaşıyorum imeem platformunda. Yükleme, yorum sorunlarının yanısıra CafeTelve'deki paylaşımlarıma eklenen yorumlardan da haberim olmuyor. "Account settings"ım kurcalanmış gibi sanki. O nedenle, ne kadar işe yarayacağını bilememekle birlikte, kullanıcı şifremi, ayarlarımı değiştirdim ve siteden bir süre uzak durmayı deneyeceğim.

Sağlık, mutluluk, huzur ile dost kalın.

Sevgi ve elbette saygıyla..

M. Müfit Uzman / CafeTelve

Ben Anormalim!

CafeTelve — Fri, 27 Jun 2008 20:04:01 -0000

"Normal", toplumun çoğunluğunca "kabul edilen, onaylanan, benimsenen"dir.

Ben anormalim.

Fakirhanemin mutfağa bitişik balkonundan "salkımsöğüt"ümü seyredip O'nunla söyleştiğim, O'nunla seviştiğim, O'nunla dertleştiğim için...

Bir ağacı sevdiğim, O'nu kendime dost seçtiğim için...

"Normaller", bunu da çok gördüler.

Betonlar arasına sıkıştırılmış küçücük dünyamda demire, çimentoya direnip serpilebilmiş, dallarını rüzgâra teslim edip yapraklarını havalandırdıkça, "bak, yaşam sürüyor, umudunu yitirme" dercesine bana yaşam sevinci bağışlayan...

...arkadaşımı...

kestiler.

...

Haftasonu tatili için gelen kızımla kahvaltımızı hazırlıyorduk.

Baba - kız, bir de salkımsöğütüz sanıyorduk.

İki dilim ekmek kızartacak, taze demlenmiş birer bardak çay koyacak, minik minik doğradığımız patateslerin üzerine yumurta kıracaktık.

Bizi kırdılar.

...

"Baba! Ağacımızı kesmişler!!!"

Neden???

...

"Apartman görevlisi" Hüsam, bir üst kat, çaprazımızdaki daireyi gösterdi parmağının ucuyla. 6 numaralı dairede oturan, ilerilere bakacağına aşağıları izlemekten zevk alıyor olmalı; "pis bir görüntüsü var, hem de bahçe lâmbasının ışığını kesiyor" demiş, kestirtmiş.

...

Yönetici; "bana sormadılar" diyor.

Herkes kızımla bana, bir ağaca ağlıyoruz diye gülüyor.

...

Normaldir.

Ben, anormalim.

Öyle olmasam, şimdiki gibi kurak geçen bir yaz gecesi, günlerdir esen bir rüzgârın ardından gökyüzü bulutlanıp da nihayet yağan yaz yağmurunun yıkadığı salkımsöğütüme şiir yazmaya kalkar mıydım?

***

***

Yaz Yağmuru

Biliyordum salkımsöğüt, özlemiştin
kadınsı bir sabırla beklemiştin.
Dallarını öyle bir savuruyordun ki günlerdir
bir eda, bir cilve, bir işve...
kim dayanabilirdi ki, geldi işte...

Biliyorum salkımsöğüt,
kurtulabilseydin köklerinden, ona kaçacaktın
bıkmıştın beklemekten, yağmuruna koşacaktın.

Ne park bank'da kimse kaldı, ne "balkon pub"da biz,
'Kaçın, yıkarım!" diye gürlemişti sevgilin
çim yatağınız seriliydi, tertemiz,
ıslak toprak kokusuyla parfümlenmiştin
tahminim; çılgınca seviştiniz.

şimdi biraz utangaç, durgun ve sessizsin salkımsöğüt
yaprağın kıpırdamıyor.
sevgilinin yıkadığı gövdenden,
kurumaya yüz tutmuş
son damlalar akıyor.

üzülme güzelim...
gün gelir, kavuşursunuz yine, eminim.
yine rüzgâr eser
savurursun dallarını, bulutlara doğru uçar yaprakların
kokun; yolunu keser
döner yağdırır damlalarını, imkânsız sanılan aşkların.

Ben kaçarım içerilere, yine başbaşa kalırsınız.
En fazlasından,
sıçrayan mutlululuk damlalarınız ile
uzattığım, arka camdan;

avuçlarımdaki yorgun yüreği de ıslatırsınız.

(m.m.u./09.06.2005)

***

Ben anormalim.

Annesi de öyle; o nedenle yollarımız kesişmiş, sevişmiştik.

Kızımız bize benzedi; o da anormal oldu.

Biz, bu normalleri göre göre delirmiştik.

Bugün sen gideli salkımsöğüt, tam bir sene oldu.

m.müfit uzman / cafetelve
28.06.2007
(..ve şimdi 2008... ikinci yıl da geride kaldı..)